فرسودگی

farsoodegi — Sat, 19 Dec 2009 21:40:10 GMT

حمام بوده ام... دستهایم یک بوی خاصی می دهد که دوستش دارم و نمی دانم چه بوییست و چطور می شود توصیفش کرد... بوی دستهای یک ن حمام رفته را می دهد دقیقا... متوجه شدید کاملا؟!

پرش

farsoodegi — Sat, 19 Dec 2009 21:21:05 GMT

تو می‌دانی
اسب با پرش از مانع رد نمی‌شود
تحقیر می‌شود

و تماشاگرانِ مست

       هر بار
        برای سواری دست می‌زنند
        که شلاق را محکم‌تر فرو ‌آورد

احمد زاهدی

farsoodegi — Sat, 19 Dec 2009 20:59:18 GMT

از معضلات بزرگ زندگی مادرم ساق پای برهنه ی من است...

پ. ن: هر کس دغدغه ای دارد بالاخره...

بیخود شده ام لیکن، بیخودتر از این خواهم...

farsoodegi — Sat, 19 Dec 2009 15:33:18 GMT

یک چیزی هست به اسم تصمیم، یا اراده. این وجه تمایز بین انسان و غیر انسان است. اینکه نمی شود گفت کاری که انجام می دهید بی هیچ تصمیمی بوده و بی هیچ اراده ای. این قصه غریزه و رفتار غریزی هم دیگر خیلی کهنه شده و نخ نما... کمتر آدم عاقلی باور می کند که انسانی رفتاری را به شکل "غریزی" انجام دهد و اراده ی خودش هیچ نقشی در انجام آن نداشته باشد.

همین اراده است که همه چیز را خراب می کند...

_{پ. ن: همه چیز را که نباید توضیح داد...}

یاد باد آن روزگاران...

farsoodegi — Thu, 17 Dec 2009 20:22:18 GMT

نمی دانم این چه حکایتیست که دوست داریم بعضی روزها را از سیصد و شصت و پنج روز سال دربیاوریم و قربان صدقه اش برویم؛ شاید بهانه ها کم شده، دلیل ها هم که خیلی وقت است که معلوم نیست کجا رفته اند...

من هم از صبح تا حالا دارم سعی می کنم به خودم بقبولانم که بیست و شش آذر یک فرقی با بقیه ی روزها دارد. حداقل از این به بعد دارد... که فکر کنم بارانش بوی دیگری داشت، ظهرش شکل دیگری، غروبش رنگ دیگری...

دلگیر نشوی ها... اما سعی ام بی فایده بود...

بزرگ شده ایم انگار...
دیگر بزرگ شده ایم...

farsoodegi — Wed, 16 Dec 2009 19:32:54 GMT

صفر را بستند
که ما به بیرون زنگ نزنیم !

از شما چه پنهان
ما از درون زنگ زدیم !

اکبر اکسیر

حتی خدا

farsoodegi — Tue, 15 Dec 2009 23:08:18 GMT

من نمی دانم اين همه بايد نبايد را
کدام از عشق بی خبری
ساخته است
که اگر سربپيچی
آنقدر تنهايی و آنقدر عجيب
که حتی خدا هم
بی آنکه دستی به معجزه ببرد
می نشيند تماشايت می کند!

farsoodegi — Mon, 14 Dec 2009 21:14:42 GMT

من که غیب می گویم
تو هم که سرت را انداخته ای و
همیشه در گذری
برای تویی که به جایی نمی رسی و
برای منی که خوب می دانم
دنیا دست کیست
خسته کننده نیست که
جایی برای خستگی در کردن نداریم ؟!

پ. ن: به گمانم حالا حالاها دست از سر این دختر بر ندارم... تقصیر خودش است اصلا! می خواست قشنگ ننویسد...!

farsoodegi — Mon, 14 Dec 2009 18:51:18 GMT

"بیشتر آزار دادن ها از ترس و نگرانی آزار دیدن ناشی می شود تا از میل به آزار"

_{میگل د اونامونو، کتاب هابیل، داستان قدیس مانوئل}

این از آن جمله هاییست که دوست داری همینجوری که ولو شده ای روی راحتی ای و پاهایت را هم دراز کرده ای، و غرق خواندن کتابی و انگشتت هنوز لای این صفحه مانده، طرف بیاید و بعد از آنکه کش و قوسی به خودش داد -از خستگی کاری شاید- و ولو شد رو به رویت، یک دفعه انگار انتظار انگشت لای کتاب مانده ات سر برسد، پاهایت را جمع کنی و بگویی بذار یه جملشو برات بخونم و وقتی نگاه منتظرش را دیدی و سعی اش را برای حدس جمله ای که خودش شاید قبلا خوانده و چه بسا زیرش را هم خط کشیده؛ شروع به خواندن این جمله کنی...

بعد هم بگویی: این رو هم گوش کن... و بخوانی شمرده و آرام برایش این جمله ی دیگر را که

"ما باید کمتر به حرفهایی که مردم "می خواهند" بزنند گوش بدهیم تا حرفهایی که بدون قصد و غرض می زنند..." (همان صفحه)

بعد هم آن انگشتی که لای این صفحه بود را روی جلدش بگذاری و در حالی که انگشت دیگرت هنوز لای صفحه ای که داشتی می خواندی مانده، کتاب را ببندی و روی پاهایت بگذاری و همانطور که داری تکیه می دهی بگویی ولی به نظر من که اینطور نیس... اتفاقا آدم باید به حرفایی گوش بده که طرف "می خواد" بزنه، ولو اینکه اون حرف رو به زبون نیاره... و با کمی مکث ادامه بدهی یعنی باید بتونه که گوش کنه...

و اگر در چشمانش دیدی که حرفی هست که "می خواهد" بزند، دنبال نشانه ای بگردی که لای کتاب بگذاری و کنار بگذاریش تا مجال بهتری باشد برای شنیدن... اگر هم ندیدی که هیچ...

این قدیمها

farsoodegi — Mon, 14 Dec 2009 15:46:31 GMT

نوه یا حتی فرزندی که نخواهم داشت قطعا، ولی اگر در آینده هایی دور با کسی از نسلهای آینده به گفتگو نشستم، می توانم از "آن قدیمها" بگویم که از دانشگاه که برمی گشتم، صدای آب جوی کنار خیابان سردارجنگل، با برگهای زرد و طلایی پاییزی درختهایش که به هم می آمیخت و کوههای زیبایی که در افق دیدم بود وقتی خیابان را به سمت خانه بالا می آمدم، مخصوصا در روزهای صاف و آفتابی هوش از سر آدم می برد...

آن طفل معصوم هم مثل همه ی آدمهایی که همین روزها دلشان را به گذشته های شیرین و آن قدیمها خوش می کنند، آن روز هم حسرت "آن قدیمها" و آن روزهای زیبای من را خواهد خورد...

بعد هم می توانم همینطور که با حسرت آه می کشم به نقطه ی دور و مجهولی خیره شوم و آرام بگویم: آره... اون روزا مثل حالا که نبود...

از کجا معلوم... شاید آدم ساده دلی بود و باور کرد که "حالا" زمانه ی بدیست و "اون روزا" زمانه ی گل و بلبل بوده!