از نیمه شب گذشته است. صدای بولدوزری می آید که زمین ساختمان کنار خانه را که دیگر کاملا با خاک یکسان شده، گود برداری می کند.

کِی بود که از بنای نامستحکم خانه مان می گفتیم... از اینکه "اگه یه روز این بغلیها بخوان خونه رو خراب کنن و بسازن" و لب می گزیدیم و جمله را کامل نمی کردیم... حالا آن روز رسیده است. از غروب که شروع کرده اند به گود برداری هرچند دقیقه یکبار زمین می لرزد...

اما چقدر ساده است! در خانه ای نشسته ای که شاید هر لحظه نشست کند! زمین زیر پایت می آید و می رود و با خیال آسوده شامت را می خوری، رختخوابت را آماده می کنی، ساعت را کوک می کنی و می خوابی!

یک چیزی از زندگی ما رفته... یک چیزی که نمی دانم باید غصه دار از دست دادنش باشم؛ یا بدانم همان چیز است که بقا را برایم میسر کرده...

زمین زندگی مدتهاست که زیر پای من می آید و می رود... و من می نشینم پشت این مانیتور، حروف سربی را کنار هم می چینم... و انگار نه انگار...

"گمان می کردم وحشت لبه ای دارد"

ببار
ای آسمون
امشب
ببار و
سر کن آهنگی
به جز گریه
گریزی
نیست
از این
زندون
دلتنگی

با تلفن صحبت می کنید. در حال گفتن یک جمله اید که متوجه می شوید ارتباط قطع شده است، صدای بوق، یا هر صدای دیگری این اطمینان را به شما می دهد. در این لحظه اتفاقی می افتد: شما جمله را ادامه نمی دهید، چرا که کاملا ایمان دارید کسی حرف شما را نمی شود. چرا که ایمان دارید اگر چیزی بگویید در واقع با خودتان حرف می زنید.

این روزها این اتفاق زیاد برای من می افتد. اما نه پشت تلفن که در همین دنیای واقعی که خطوط ارتباطی ساده تر از تلفن برقرار می شود - باید که برقرار بشود -. وسط یک جمله انگار به خودم می آیم. کاملا ایمان دارم که با خودم حرف می زنم، کاملا ایمان دارم. چند لحظه سکوت می کنم و هیچ دلم نمی خواهد که یک کلمه دیگر حرف بزنم... گاهی نگاه منتظر دیگری و سنگینی سکوت این آزادی را از من می گیرد و به ناچار ادامه می دهم. گاهی هم نه... یک چیز انکارناپذیر است: هیچکس از شما نمی خواهد حرفتان را ادامه دهید. و گاهی چقدر این واقعیت شیرین است.