چند خط،
چند کلمه،
ویرگول، سرخط.
نقطه، سر خط.

نه... هر چه فکر می کنم، این من نیستم. این شیوه نوشتن برای من نیست. من آنقدر در زندگی ایجاز را هر لحظه، هر آن تجربه می کنم، که موجز نوشتن شیوه ایست برای آزار دادن خودم.

آری، دیگران موجز می نویسند: مختصر و مفید. و من هم از نوشته هایشان لذت می برم. اما آنچه آنان می نویسند، حرفهایشان است. من که در اینجا حرفهایم را نمی نویسم. آنچه من می نویسم و می نویسم و می نویسم، پشت سر هم، بی وقفه و به اطناب؛ سکوتم است. به اطناب می نویسم، تا گریخته باشم از ایجاز حقیقت.

حرفی نمانده است. شاید هیچگاه حرفی نبوده است. این پرحرفی ها، این جملات بلند و کسالتبار شاید برای پنهان کردن این حقیقت است، برای از یاد بردنش.

تازگیها عینکم را که بر می دارم دنیا عجیب در هم می رود.
نمی دانم اتفاقی برای دنیا افتاده،
یا برای چشمهای من...

نشسته ام و حساب می کنم؛ چه می دانم: ارزیابی می کنم، بررسی می کنم، ...

نسبت فراوانی حال و هوای ناخوشم، اشک های غیر ارادیم، سکوت های طولانی مدتم، میل به انزوا و تنهایی ام؛ و فراوانی روزهای بیرون از خانه بودنم، با دیگران وارد صحبت شدنم، پذیرفتن مسئولیت سنگین و غم انگیز شهروندی از این جامعه بودنم.
رابطه کاملا مستقیم است. کاملا مستقیم. هر چه دومی بیشتر شود، اولی هم بیشتر می شود؛ و هر چه اولی کمتر شده باشد دلیل واضحش آن است که دومی کمتر شده.

گاهی فکر می کنم چه ناخوشایند است اینکه، اتفاقات در خلا نمی افتند. آن وقت بهتر می توانستی خودت را ببینی، خود بی هیچ چیز دیگر را. شاید آن وقت بهتر می شد خودت را بشناسی.

اما انگار همه مان به هم وصلیم؛ شاید دست نوشته ها واقعی ترین ذهنیات ما باشند که می نویسیمشان تا خالی شویم، تا خودمان را شاید بازتولید کنیم. اما در این فضای مجازی هم نوشته هر کسی را نگاه می کنی که پیداست اول راه نیست؛ یک خستگی، یک حزن، ناله ای از ابتذال که فراگرفتدش، حس غمناکی را می بینی...

استاد می گوید: "این جهان اولی ها که از هیچی خبر ندارن، میان می گن ایرانی ها "ملت گریه"ن؛ یکی نیست بهشون بگه درسته که ما ملت گریه ایم ولی این یک دلیلی داره، یک کارکردی داره توی جامعه مون. همین جنگ ایران وعراق رو ببینین؛ اگه این جنگ با اینهمه تلفات و ویرانی توی یکی از این کشورهای اروپایی رخ داده بود تا به حال چندین و چند آسایشگاه روانی اونجا احداث شده بود؛ اما فکرد کردین چی باعث شد که نیازی به این همه آسایشگاه و تیمارستان نداشته باشیم؟ همین گریه. همین تخلیه روحی..."

این کدام جنگ است کدام ویرانی، کدام نابهنجاری که آنقدر ما را پر می کند که تا همیشه انگار ملت گریه باقی خواهیم ماند... و تا همیشه انگار محتاجیم به این تخلیه های روحی...

"این رشته ولرم که بر گونه ها جاریست، این سوزش درون حدقه های چشم، همان حضور حساس روح دردناک زن است؛ اشک ها، نرم و ملایم برای پوست، اندکی شور برای زبان، نوازش مطبوع و تلخی نیز هستند؛ چهره در زیر ریزش آبی بخشنده، شعله می کشد؛ اشک ها در آن واحد شکوه و تسکین، تب و خنکای آرام کننده اند. بالاترین مفر نیز هستند؛ اشک ها، ناگهانی چون توفان، گریزان به شکل حرکات بریده تند، غرقاب ها، رگبارها و باران های شدید، زن را به صورت چشمه ای شکوه گر، به صورت آسمانی منقلب، در می آورند؛
چشم هایش دیگر نمی بینند، آن ها را مهی می پوشاند: آن ها دیگر نگاهی هم نیستند، به صورت باران آب می شوند؛ زن بدون قدرت بینایی، به حالت انفعالی اشیاء در می آید. زن را مغلوب می خواهند؛ و او در شکست غوطه ور می شود." _{سیمون دو بوآر، جنس دوم، ج 2، ص 518}

مرا مغلوب می خواهند؛ و من در شکست غوطه ور می شوم...

آی... شما مردان این شهر!
بگویید که این رشته ولرم بر گونه های شما هم جاری می شود...
بگویید که اشک ها، ناگهانی چون طوفان، به شکل غرقاب ها و رگبارها، شما را هم به چشمه ای شکوه گر، به آسمانی منقلب بدل می کند...

من سردم است
من سردم است
و از گوشواره های صدف بیزارم
_{فروغ فرخزاد}

مگر من آدم نیستم؟

گوش بده عربده را
دست منه بر دهنم

چون كه
من از دست شدم
در ره من
شيشه منه

و من منتظر بقیه شعرم...
اما شهرام ناظری، دیگر چیزی نمی گوید...
هر چند نوای تار و سوز صدای خواننده که دوستش دارم، این جای خالی را پر می کند.
شب از نیمه گذشته است،
شاید فردا سراغی از "دیوان شمس"ام گرفتم...