این را پابلو نرودا نوشته است. چه چیز این شخص را برای ما پابلو نرودا کرده ؟ این چیز هر چه بوده انگار برای خود او چندان مطلوب نبوده است...
و چیزی که این چند کلمه ساده را برایم خواندنی کرده، این است که هر کس می تواند و این حق را دارد که نام خودش را در آن بگذارد...


آیا در زندگی چیزی احمقانه تر از این هست
که "پابلو نرودا" خوانده شوی؟

کتاب سوالها - پابلو نرودا

آسان نیست...

و این واقعیت، تلخ تر از آن است که همین جا به نمایش بگذارمش! بنا نبود فرسودگی ام جایی برای دیدن این واقعیت های تلخ باشد...

اما با این حال:

ادامه مطلب

زندگی من
مانند یک نگاه فروپاشیده
گاهی به جایی خیره میشود




















این هم یادداشتی دیگر در این دفترچه یادداشت سرگشاده، تا به یاد داشته باشم برخی ترکیب زیبای واژه ها را. واژه هایی که گاه با ظرافت واقعیتی را زمزمه می کنند...

منافی بزرگی نیست

سلیمان با چنان حشمت نظرها بود با مورش

خواجه شمس الدین محمد حافظ شیرازی

امروز اولین باری بود که این ترانه را با صدای فرهاد می شنیدم... ترانه زیباییست از ترانه های شهیار که من لطافت و صمیمیتشان را همیشه دوست داشته ام...

 
رستنی ها کم نیست

                من و تو کم بودیم 

                                                خشک و پژمرده و تا روی زمین خم بودیم

             گفتنی ها کم نیست

               من و تو کم گفتیم  

                                                         مثل هذیان دم مرگ از اغاز 

                                                         چنین درهم و برهم گفتیم 

            دیدنی ها کم نیست

              من و تو کم دیدیم

                                                               بی سبب از پاییز

                                                    جای میلاد اقاقی ها را پرسیدیم

            چیدنی ها کم نیست

             من و تو کم چیدیم 

                              وقت گل دادن عشق روی دار قالی

                                            بی سبب حتی پرتاب گل سرخی را ترسیدیم

           خواندنی ها کم نیست

          من و تو کم خواندیم

           من و تو ساده ترین شکل سرودن را

                                در معبر باد

                                                       با دهانی بسته واماندیم

           من و تو کم خواندیم

             من و تو واماندیم

            من و تو کم دیدیم

            من و تو کم چیدیم

             من وتو کم گفتیم

                                              وقت بیداری فریاد چه سنگین خفتیم !

            من و تو کم بودیم

                       من و تو اما

                                             در میدان ها انک اندازه ی ما می خوانیم

           ما به اندازه ی ما می بینیم

          ما به اندازه ی ما می چینیم

          ما به اندازه ی ما می گوییم

          ما به اندازه ی ما می روییم

          من و تو کم نه ،
                               که باید شب بی رحم و
                                                             گل مریم و
                                                                          بیداری شبنم باشیم

          من و تو

                          خم نه و

                                      در هم نه و

                                                   کم هم نه

                                                              که می باید با هم باشیم

            من و تو حق داریم

                                    در شب این جنبش

                                                                    نبض آدم باشیم

            من و تو حق داریم

                                                           که به اندازه ی ما هم شده

                                                                    با هم باشیم

- شما اینهمه آرامش را از کجا آورده اید؟
این سوال، سوال تکراری ایست که بارها و بارها از دیگران شنیده ام. و مدتی بود که پشیمان بودم از اینکه چرا هرگز در پی یافتن پاسخی برایش برنیامده ام. و حسرت می بردم به اینکه ای کاش می دانستم منبع آرامشم در کجاست چرا که انگار مدتی است به راستی آن را از کف داده ام ...

---

چند دقیقه دیرتر وارد کلاس می شوم. قرار است مقاله ای را از دوستی بگیرم. وسط درس پرسیدن استاد، در حالی که در انتهای کلاس کوچکی نشسته است و من درست بر صندلی روبه روی او نشسته ام، آن دوست مقاله را به من تحویل می دهد. استاد که بهانه ای هم برای بیان نکته ای یافته اند، به جلو خم می شوند و از من می پرسند : اینها چیه شماها به هم می دین؟ از اینکه نظم کلاس را مختل کرده ام عذرخواهی می کنم و با لبخند می گویم: چیزی نیست استاد! ادامه می دهند: مگه قیمت اون فصلنامه که این مقاله ها توشه چنده که شماها اینها رو هم کپی می کنید؟! مگه قرار نبود جهیزیه شماها با جهیزیه بقیه فرق داشته باشه؟! در پاسخ فقط لبخند می زنم، و لبخندم به هیچ عنوان تصنعی نیست. حق را به او می دهم، و چیزی نمی گویم.
همه اینها در حالی است که حداقل 20 نفر دیگر با دلسوزی به من نگاه می کنند و به حرفهای این استاد که همه از او به شکلی منزجرند، در دل بد و بیراه می گویند ...
این بار من کاملا بر خود مسلطم و انگار آرامش از کف داده ام را به شکلی به دست آورده ام...

---

نه... من هیچ اصراری بر غمگین بودن ندارم... و این روزها بیش از هر وقت دیگری قدر لحظاتی را که بر خود مسلطم می دانم. قدر لحظاتی را که در آن احساس زنده بودن می کنم.
حتی اگر امروز بعد از کلاس دوستی از من بپرسد: تو امروز چته؟ چرا انقدر گرفته ای؟
حتی اگر کسانی با دلسوزی نگاهم کنند. حتی اگر حوصله هیچ کس را نداشته باشم... حتی اگر...
من امروز اندک چیزی از آرامش گذشته ام را باز به دست آوردم و امیدوارم این چند روز خانه نشینی آن را برایم ماندگار کند.

همین دو شب پیش بود، که در جاده، خاطرات سفر دو روزه ام را مرور می کردم. و می دیدم که در هیچکدام از لحظاتم ذره ای از آرامش همیشگیم را نداشته ام.
و به "بید مجنون" فکر می کردم. به نعمتی که بی آنکه لایقش باشم به من ارزانی شده است و بدون آن زندگی برایم ناممکن می نماید. به اینکه ناگهان این موهبت را در طوفانی از دست داده ام و نمی دانم سراغش را باید از کجا بگیرم.
شاید آن چند ثانیه آرامش من کوچکتر از این حرفها باشد اما برای من جای خرسندیست که برای لحظه ای هم که شده نشانی از آن آرامش باز هم در من نمایان شد. آرامشی که شاید هیچ کس متوجه حتی غیابش هم نشده بود!


                         

"برای اینکه چیزی به پایان برسد باید چیز دیگری آغاز شود؛ و آغاز ها را نمی توان تشخیص داد." (ک. ب)

انگار چیزی آغاز شده است. چیزی که من نمی دانم چیست. چیزی که خیلی چیزهای دیگر را به پایان برده است.

چیزی آغاز شده است...

"ترتولیانو ماکسیمو آفونزو در طول مدتی که با اتومبیل به سمت خانه اش می رفت، آن قدر فکر می کرد و آنقدر شدید فکر می کرد که اگر بخواهیم آن ها را بررسی نماییم، باید کل داستان را عوض کنیم. اصلا در این صورت اساس و پایه ی داستان به هم خواهد خورد."

این جملات را دیشب در رمانی می خواندم. شاید خالی بودن بعضی داستان ها از واقعیت و گاه احساس همدردی با شخصیت هایش در همین چیزها باشد. در این که ما گمان می کنیم بیان چیزهایی که ناگهان و به شدت از خاطر کسی می گذرد آنقدرها اهمیتی ندارد... یا اهمیت دارد اما...
ما همیشه دنبال آخرش هستیم. دنبال آخر داستانها. آخر زندگیها. و گاه به شکل مبتذلی داستانهایمان با چیز موهومی مثل "خوشبختی"، "برگشتن به روال عادی زندگی" و یا در خاص ترین شکلش با "مرگ" به پایان می رسد!

بعضی روزها در زندگی هستند که انگار تمام پدیده ها دست به دست هم داده اند تا به تو بگویند که "چندان اهمیتی ندارد" که تو به چه چیز فکر می کنی، مهم نیست که در ذهن تو چه می گذرد، مهم نیست که آن چه چیزیست که چهره ات را چنین بی حالت کرده، مهم نیست چه چیزی در ذهنت، روحت را می آزارد که اختیار اشک هایت را هم از دست داده ای...

من اما انگار روحم را باید مثل دندان پوسیده ای که تا دردش کمی آرام گرفت، فکر درمانش را هم فراموش می کنیم، به حال خود رها کنم. و فکر کنم که می گذرد... و فکر کنم که سالهای زیادی را پیش رو دارم... و فکر کنم که شاید روزی به این روزهایم خواهم خندید... و فکر کنم... و فکر کنم...

این روزها که می گذرد
شادم
این روزها که می گذرد
شادم
شادم که می گذرد این روزها
شادم که می گذرد <sup>*

*</sup> _{قیصر امین پور}

می خوانم تا مطالعه را جایگزین دردهایم کنم. می خوانم تا ببینم، تا خوب ببینم، بهتر از این دردِ واقعی زندگی را ببینم. نمی خوانم تا تسکین یابم، چون تسکین پذیر نیستم. نمی خوانم تا بفهمم، زیرا چیزی برای فهمیدن نیست. می خوانم تا ببینم که در زندگی درد می کشم. فقط ببینم. بله، حالا جوابم دهید. رنج و عذاب در زندگی زنها مثل گربه ای است که خود را به پای آنها می مالد... این گربه حتی زمانی هم که کاری به زنها ندارد باز در زندگیشان است. آنها می دانند که او به هر حال در گوشه ای هست. حتی وقتی خوابیده هم صدای نفس هایش را می شنوند. (ک. بوبن)

مدتیست چیزی نخوانده ام. و دلم لک زده است برای کتابی که این گربه را برای دقایقی از خاطرم ببرد...

عبور هیچ ملایم را به من نشان بدهید <sup>*


* سهراب سپهری</sup>

برمی گردم
با چشمانم
که تنها یادگار کودکی منند
آیا مادرم مرا باز خواهد شناخت ؟



















*حسین پناهی

به دعوت دوستی "دشمنان" را می خواندم. داستان کوتاهی از آنتوان چخوف. این دومین داستانی بود که از او می خواندم، بنابر این چیزی ندارم که در ستایشش بگویم، فقط این را می دانم که شاید کتاب بعدی ای که در کتابخانه ام به چشم می خورد کتابی از او باشد.

در این داستان خودم را می دیدم، گاهی به جای "کریلوف" و گاهی به جای "ابوگین". و این زندگی را می دیدم که بارها و بارها در آن، یکی از این دشمنان بوده ام برای دیگری، و آن دیگران بارها و بارها برای من دشمن بوده اند، و گاه حتی دشمن مانده اند.
به این زندگی می خندم که در آن همه تنگاتنگ هم افتاده ایم^* و گاه که نگاهمان به دیگری می افتد دشمنی می شویم برایش که می خواهد به او بگوید وسعت اندوهمان از او و از هر کس دیگری بیشتر است! این زندگی که در آن سبقت می جوییم از هم در غمگین بودن! و به جز غم خودمان هر غم دیگری را تحقیر می کنیم...
من به این زندگی می خندم که در آن از امیدی بی فرجام سرشاریم و ساده دلانه و خوش باورانه در انتظار ذره ای توجه و سر سوزنی همدردی، تمام دردهایمان را تاب می آوریم...

* ک. ب.